pusto i głucho...

Ano pusto i głucho sie zrobiło...

Marecki wyjechał na wakacje do dziadka na wieś... jak co roku.  Tym razem chyba ciut bardziej przeżywa rozstanie, chociaż gdy wyjeżdzaliśmy był twardy i nie dawał poznać, że jest mu smutno. Dopiero przed zaśnięciem, kiedy to dzwonimy do siebie widać, że młody tęskni i sam mówi, że jest mu smutno i chociaż wie, że za parę dni znów się zobaczymy to jakaś jedna zabłąkana łezka mu się przypląta. Marek posiedzi na wsi 1,5 miesiąca, później bierzemy go na  dwa tygodnie nad morze, a później znów dwa tygodnie na wsi :) Zatem Młody ma zaplanowane całe wakacje.

Mieliśmy wyjechać w piątek, ale Marek obudził się o 4:00 z bólem brzucha, wymiotami i biegunką... nie przeszło, więc do przedszkola nie poszedł - nawet sam powiedział, że nie idzie chociaż miał to być jego ostatni dzień przedszkolny w tym roku. Po południu czuł sie już lepiej i ubłagał mnie żebyśmy poszli się pożegnać. No to zawędrowaliśmy do przedszkola a tam dzieciaki rzuciły się na niego i ściskały i całowały (tu głównie "narzeczone"). Marek musiał opowiedzieć czemu go rano nie było i gdzie już wyjeżdza. Troszke mu żal było, że oni jeszcze pochodzą do przedszkola a on nie, ale jak tylko sobie przypomniał, że on do dziadka jedzie to żal minął :) Dzieciaki i Pani życzyli mu udanych wakacji i samego słońca :)

A oto i wczasowicz :)

 

Aaaa obiecałam wam coś o komunii. A oto i historia.

W maju podczas jednej z mszy obecne były dzieci pierwszokomunijne w swoich strojach. Młody się zainteresował i wypytał co to, jak to i dlaczego i stwierdził, że on też tak chce. Jako, że wcześniej myślałam o tym czy nie wysłać Marka do komunii wczesnej, nawet mnie to zainteresowało i powiedziałam mu, że to trzeba pogadać z księdzem proboszczem (który akurat msze odprawiał). Po mszy wychodzimy, ja idę w kierunku domu a Młody do mnie: "Gdzie idziesz? Miałaś pogadać z księdzem proboszczem!" No i co mi pozostało... pogadałam. Ksiądz nie widział problemu żeby Marek przystąpił w przyszłym roku do komunii, będzie tylko musiał chodzić na dodatkową religię ( a to akurat go ucieszyło, bo religię lubi). No to postanowione - Marecki idzie do komunii.

Sama byłam we wczesnej komuni i pamętam, że było to dla mnie niesamowite przeżycie. Tak sobie pomyślałam, że może warto Marka wcześniej posłać, bo młodsze dzieci nie myślą tak o prezentach i imprezie, ale dla nich liczy się sama uroczystość i to, że w tym dniu dzieje się cos naprawdę ważnego...

Teraz tylko trzeba było załatwić salę. Pomyślałam nic bardziej prostego tym bardziej, że mój kuzyn jest szefem sali w pewnej restauracji gdzie wszystkie rodzinne imprezy się odbywają. Szczęśliwie kuzyn odwiedził nas na drugi dzień, więc go zagaiłam - na co on, że już NIE MA MIEJSC! Czujecie, nie ma miejsc na rok przed imprezą - masakra jakaś! Poczułam się jak nienormalna, że nie zdawałam sobie sprawy jak ludzie szaleją z taką imprezą. Na szczeście dzięki kuzynowi udało nam się coś znaleźć w innym lokalu, więc nie zostałam na lodzie, ale przez moment miałam wizję zrobienia imprezy dla 20 osób w domu - chyba na balkonie :)

I tak to Mleczkowa obudziła się z ręką w nocniku :D