Stingująco :)

No i już.. po... Ale warto było czekać i odliczać te dni :)

Wyruszyliśmy tuż przed 14:00 moim samochodem, bo automobil mojego towarzysza jeszcze nie wrócił z warsztatu. Na szczęście kluczyki oddałam wytrawnemu kierowcy i pierwszy raz od niepamiętnych czasów byłam sobie pasażerem :)  Droga była przyjemna i nawet nie specjalnie zakorkowana i tak z jednym postojem zaliczyliśmy ją w blisko 3 godz. i tuż po 17:00 parkowaliśmy już w pobliżu Atlas Areny. Jak to pan parkingowy powiedział - "Dziś parking 30 zł" - taaa pewnie normalnie 10 kosztuje, no ale co tam daliśmy....

Potem już szybciutko pod Arenę... Myślałam, że pójdziemy jeszcze coś zjeść, bo ja o pustym brzuchu (z emocji rzecz jasna) jechałam - jednak w pobliżu nic nie było. Stanęliśmy zatem do kolejeczki do wejścia i przez pół godziny jakie tam spędziliśmy nieźle nas wymroziło. Potem już tylko szybka kontrola zawartości torebki - bo nóż widelec bombę bym wniosła i mogliśmy rzeczy oddać do szatni.

Nasze miejsca znaleźliśmy szybko. O dziwo, widzieliśmy z nich nawet scenę :) 

Z niecierpliwością czekałam na początek koncertu.... 

No i jakby to napisać... Sting mnie nie zawiódł. Był wspaniały. Jego głos brzmiał jak na płytach a nawet lepiej. Koncert był oszczędny w swej formule, żadnych fajerwerków, tańczących kuglarzy. Po prostu Sting, ekipa 5 muzyków i gra świateł. To wystarczyło, żeby zbudować klimat. Zagrał swoje największe hity (chociaż nie wszystkie bo czasu by brakło). Moje ulubione "Shape of My Heart" zabrzmiało - a jakże i znów miałam ciarki i lekkie łzy w oczach...  Na koniec trzy bisy zakończone "Fragile" . Sting bez problemu nawiązał kontakt z publicznością a publiczność nie była mu dłużna - pełna współpraca :) Koncert trwał bite dwie godziny i nie sposób było się na nim nudzić. Niesamowita jest kondycja Stinga, który w sumie rzeczy najmłodszy nie jest, ale jak się patrzy  na zdjęcia i słucha go na żywo, to człowiek odejmuje mu co najmniej z 20 lat.

Co do minusów to raczej organizacyjne. Niepotrzebnie sprzedawali piwo, które można było wnosić na trybuny. No i nie było telebimów. Widziałam scenę, ale odległość była zbyt duża, żeby dobrze widzieć muzyków - szkoda, bo gotowe telebimy wiszą nad Areną....A co najbardziej mnie wkurzyło, to to, że my siedzący na trybunach nie mogliśmy wstać i podrygiwać i tańczyć sobie, od razu panowie z ochrony usadzali - masakra, ale przynajmniej se pośpiewałam. Tylko pod koniec, jak już bisy były cała masa ludzi powstawała i ochroniarze byli bezsilni i przynajmniej te trzy piosenki mogliśmy sobie poskakać :)

Napisałam to ja: nieobiektywna - jeszcze bardziej oczarowana stingowaniem Mleczkowa :)

Niestety zdjęć nie robiłam (zresztą kto miał na to czas :D), chociaż nagrałam fragment "Desert Rose", ale jakość z telefonu jest gorzej niż kiepska, więc pozostaje mi odesłać was na stronki netowe:

* Zdjęcia 1
* Zdjęcia 2
I jeszcze artykuł - z którym się w pełni zgadzam: KLIK

Po koncercie najpierw musieliśmy stoczyć bitwę o kurtki w kolejce do szatni. Jak już miałam wrażenie, że ludzie z tyłu wepchną mnie na jakiś wieszak i sama na nim zawisnę, to szatniarka się zlitowała i oddała nam nasze rzeczy. Potem szybciutko po auto i w miarę sprawnie wyjechaliśmy z Łodzi. Mój towarzysz dzielnie prowadził auto w powrotną stronę, ale jak zauważyłam, że jakoś tak dziwnie zjeżdża czasem na pobocze zaproponowałam zamianę miejsc, bo miałam wrażenie, że zaraz zaśnie i pewnie tak by było.  Chociaż sama byłam już zmęczona, to prowadzenie auta wymusiło na mnie nagłe otrzeźwienie. Bezpiecznie zatem odwiozłam dobrą duszę i sama pognałam do domu a byłam w nim jakoś ok 1:20 :)

Niesamowity dzień, niesamowite dwie godziny, niesamowity Sting...

Epilog:

Drogi A, jakoś tak mam wrażenie, że i Ty tu czasem zaglądasz... 

Tyle lat się znamy i wiesz, że Cię lubię, a teraz to lubię Cię jeszcze bardziej :D

Dziękuję za tę wspólną  przygodę i za to, że wytrzymałeś ze mną tyle godzin :)

To kiedy następny koncert? :)