wiosna

Udało się.. chociaż już traciłam nadzieję. W poniedziałek wstałam o 5:00 żeby pojechac w jedno z moich ukochanych miejsc..

Ale od poczatku. Wyjazd planowałam już na poczatku roku, że na wiosnę napewno pojadę - na wiosnę , bo wtedy jest tam wyjątkowo, magicznie.

Śledziłam w necie czy już nadszedł ten wyjątkowy czas i gdy tylko pojawiła się informacja próbowałam zmontować wyjazd.

Miałam pojechać już 17-tego, ale delikatnie mówiąc nie wyszło, potem zdecydowałam się na wyjazd tydzień później - niestety choroba mnie dopadła i nie byłam w stanie. Wybrałam więc termin piątkowy. Byłam zdeterminowana. Uderzyłam do A., niestety w piątek mu nie pasowało. I już chciałam sama jechać i przypomniał mi się jeszcze jeden człowiek ze starej dobrej ekipy. Ten wydał się mega zainteresowany, ale niestety piątek mu nie pasował, za to poniedziałek - jak najbardziej. Cóż.. tak bardzo chciałam pojechać, że mógł być i poniedziałek. Okazał się że pojedzie jeszcze szwagier kumpla i A, któremu ten dzień też pasował.

Tak wiec ja i moich trzech muszkieterów o godzinie 6:00 wyruszyliśmy do Doliny Chochołowskiej :) Po dwóch godzinach z minutami byliśmy na miejscu...

 



 

Chłopaki do zdechlaków nie należą i wiedziałam, że lekko nie bedzie. Już od samego początku, tempo było zawrotne - po prostu śmigaliśmy po dolinie :) Ale byłam dzielna i nie pozostawałam w tyle. Po drodze rozmawialiśmy i śmialiśmy się i o dziwo nawet faceci mi nie docinali :)

Po dotarciu na miejsce pokazał nam się piękny widok, ten po który tam przyjechałam. Fioletowy dywan z krokusów..

 



 

 

 



Cudnie było. Moi towarzysze postanowili jeszcze wejść na Grzesia i chociaż mnie namawiali wiedziałam, że z nimi kondycyjnie nie dam rady, postanowiłam więc poczekać na dole. Miałam czas na zdrobienie zdęjęć i odpoczynek. Czas dla siebie... Tak odpoczywałam, że nieźle mnie słonko chwyciło i dopiero po powrocie do domu okazało się, że mam na twarzy odcień młodego Apacza :)

Muszkieterowie wrócili równo po trzech godzinach, po czym zjedliśmy po szarlotce, pogadaliśmy i w tempie ekspresowym ruszyliśmy w dół.

Ostatni, asfaltowy, odcinek drogi postanowiliśmy pokonać na rowerach. Nie muszę pisać, że jechało się fajnie bo z górki :) Zakupiłam też dla Mareckiego oscypi, bo w końcu młody za nimi przepada.

 

Taki dzień był mi potrzebny. Było naprawdę wspaniale. W końcu poczułam wiosnę

 

 

A najbliższe dni, to przygotowania do komunii. I następny post zapewne o tym :)