pomikołajkowo

Och czas leci.. święta tuż tuż. A za nami już Mikołajki :)

W tym roku mimo sytuacji kryzysowej (jeden święty nas wykiwał) udało nam się ugościć świętego Mikołaja w naszych skromnych progach.

Młody nie mógł już się doczekać i dreptał całe popołudnie po mieszkaniu, bo przecież wiadomo, że ten Mikołaj w przedszkolu to prawdziwy nie był. Prawdziwy przychodzi tylko do Marka.

Święty (przebrał się u mojej mamy w domu - to zaleta posiadania matki tak blisko) przybył do nas z worem (zastępczym) pełnym prezentów. I bardzo zmęczony był, bo na te nasze 9 piętro szedł po schodach, bo wind się boi (w końcu to dla niego nowoczesne wynalazki) :)

Marek na początku lekko stremowany i wystraszony zaprosił świętego do pokoju i usadził na honorowym miejscu. Potem nastąpi szereg pytań i odpowiedzi i w końcu najważniejsze - rozdanie prezentów. Młody strasznie się ekscytował i pomagał nawet Mikołajowi czytać co dla kogo, bo przecież Staruszek już nie dowidzi :)

W pewnej chwili zauważyłam, że Młody uważnie przygląda się Mikołajowi, ale nic dalej następowało rozdawanie prezentów. Mikołaj nie był łatwy do rozdawania, bo każdy musiał zaśpiewać piosenkę, albo powiedzieć wierszyk - nawet "seniorzy"

Mikołaj wszystko rozdał, pobłogosławił i na koniec przykazał Markowi, żeby podzielił się piernikami z kolegami ministrantami :)

Wyszłam z Mikołajem, żeby pomóc mu zjechać windą (znaczy przebrać się u mamy) i kiedy po 5 minutach wróciłam usłyszałam, że ten Mikołaj to był coś bardzo podobny do wujka Tomka. No a po czym tak sadzisz Mareczku? No bo miał taki sam zielony sweter pod spodem jak wujek...

Taa, nawet ja nie pamiętałam, że Tomek był u nas w takim swetrze kiedyś - tak wiec szacun dla Młodego za pamięć. Powiedział mu , że czasem Mikołaj jak widzi, że dziecko stresuje się jego wizytą to troszkę upodabnia się do kogoś znajomego :) No nie wiem czy to go przekonało :)

 



 

Wszyscy byliśmy grzeczni, bo każdy cos dostał od Świętego - wiadomo Marecki obłowił się najbardziej, no ale i mnie się trafiła gratka :)

 

 

No to tyle świętowania na razie. Teraz czeka nas przedświąteczne sprzątanie całego domu, dalsze chodzenie na roraty (codziennie!) i druga tura pierniczenia. Pierwsza już za nami, bo obiecałam komuś szybka dostawę. Ponoć wyszły pyszne, tylko lekko niesłodkie, bo Marek zażyczył sobie dużo kakao :). Kolejne pieczenie w sobotę,  z podwójnej porcji ciasta.. uff już się boję :)