....

Jacka znałam 8 lat. Poznaliśmy się w pracy. Widywaliśmy średnio raz w tygodniu.

Bardzo szybko okazało się, że wiele nas łączy. Że mamy to samo poczucie humoru, że podobne podejście do życia. Ze lubimy te same filmy i to samo jedzenie. Potrafiliśmy śmiać się z rzeczy błahych, potrafiliśmy rozmawiać o rzeczach ważnych.

Jacek kierował placówką dla starszych osób i sprawdzał się świetnie. Podopieczni uwielbiali jego podejście, uwielbiali jak gotował, jak z nimi żartował. Był mistrzem grania w Skata.

Człowiek postawny, pełen życia, radosny i otwarty dla ludzi i na ludzi. Potrafił zjednywać nawet takich, którzy byli negatywnie nastawieni do świata. Rozbrajał swoim uśmiechem. 

Wielki człowiek o wielkim sercu.

Wczoraj pożegnaliśmy Jacka. 

Zmarł po rocznej walce z nowotworem mózgu.

Nigdy nie byłam na pogrzebie, na którym kościół wypełniony był po brzegi. To świadczy o tym jak bardzo ludzie do niego lgnęli- nawet teraz.

I przypominało mi się jak to jest kiedy odchodzi ktoś, kto miał tyle przed sobą. Jacek miał wielkie plany, marzenia...

I po głowie chodzi tylko pytanie: dlaczego tak wcześnie odchodzą tacy ludzie?

Jacek, a mieliśmy jeszcze razem tyle do zrobienia....